Toen ik voor de eerste keer met yoga in contact kwam, was dit alles behalve liefde op het eerste gezicht. Door mijn skicarrière waren mijn spieren krachtig, maar zeer kort. Heel confronterend was het dan ook, toen ik bij het vooroverbuigen met moeite net voorbij mij knieën kwam. Maar op één of andere manier, bleef het me uitdagen, triggeren. Misschien was het het competitie beest in me, dat ook weer hierin mijzelf wou bewijzen. Zeker niet de juiste instelling, en naarmate yoga onder mijn huid kroop, besefte ik dat er niets te bewijzen viel. Maar het was een motivatie, zoals iedereen die heeft. En daarvoor ben ik dankbaar. Want uiteindelijk heeft yoga me veel meer gebracht dan enkel met mijn handen de grond te kunnen raken.

Ik weet nog dat ik op een bepaald moment tijdens savasana (ontspanningsmoment op het einde van de les) plots alles voelde samenkomen. Ik deed al een tweetal jaar af en toe aan yoga, maar plots gebeurde er iets dat alles veranderde.

Mijn hart, die een heuse jungle was geworden zonder licht, brak plots open. De eerste zonnestralen kwamen binnen, de blaadjes aan de bomen werden terug groen en de bloemen gingen terug fier rechtop staan. De vogels begonnen terug vrolijk te fluiten en de wind zorgde voor een aangenaam briesje.

En ik voelde alles. Geluk, warmte, verdriet, opluchting, hoop en vooral heel veel liefde. Liefde voor mijzelf, en daardoor ook heel veel liefde voor het leven. Tranen welde op, omdat ik wist dat ik ver was gegaan. Dat ik mijzelf had verwaarloosd en eindeloos had gewacht tot iets van buitenaf mijn hart terug ging openen. Dat een externe persoon, situatie of gebeurtenis, mij terug ging doen stralen. Maar op dat moment, in die yogazaal, op die dag, toen ik mijn knieën naar me toe trok en mijzelf omarmde, besefte ik dat het al die tijd gewoon aan mij was. Dat het aan mij was geweest om die zonnestralen binnen te laten. En dat die er heel de tijd gewoon zaten te wachten, niet op iemand anders, maar gewoon op mij. En hoe simpel het plots leek, hoe evident en hoe gek het plots leek, dat ik dat al die tijd gewoon over het hoofd had gezien.

Maar nog sterker dan alle andere emoties, was ik dankbaar, dankbaar voor dit inzicht. Dankbaar om dit te mogen ervaren. En op dat moment beloofde ik mijzelf eeuwige trouw. Ik beloofde mijzelf tijd te geven, liefde te geven, aandacht te geven. En dat te blijven doen. Niet enkel die ene dag, maar alle andere dagen die erop volgde.

Mijn herwonnen “geluk” had geen enkele externe oorzaak. het was niet omdat ik plots een lief had, of omdat ik een leuke cadeau had gekregen, of op vakantie was. Het kwam gewoon vanuit mijzelf. En dat gevoel, die kracht, dat was de saus van het moment, dat maakte het zo uniek. Niemand kon me dit afnemen, want ik had het van niemand gekregen. En dat was zo bevrijdend, het moment dat yoga langzaam onder mijn huid kroop, zich nestelde en dacht: “Hier zit ik goed, hier blijf ik.”

En natuurlijk zijn er nu nog af en toe momenten dat ik “het” even lijk verloren te zijn. Dat ik even mijzelf kwijt ben, de balans niet meer vind.

Maar telkens weer is het yoga die me tot rust brengt. Die me terug brengt tot de essentie.

Die me helpt om knopen door te hakken en vanuit mijn intuïtie de juiste keuzes te maken. Die me helpt om rustig te blijven bij hevige emoties die door mijn lichaam kunnen razen. Het is een houvast, een rode draad en het is enkel en alleen in mijzelf te vinden. Het is van mij.

En laat dat nu net het mooiste zijn aan yoga. Je hebt in principe niets of niemand nodig. Natuurlijk heb je een leraar die je kan begeleiden in je proces. Ik heb er één in India en één in België. Maar uiteindelijk ga je wel het grootste deel van de tijd zelf aan de slag. En niet alleen op je mat, maar ook daarnaast. Zo is yoga ook, je bijvoorbeeld leren beheersen als je in de file staat, of als je eindeloos ergens moet wachten, enz.

Yoga is een levensfilosofie, waarbij je kunt blijven groeien en leren. En dat vooral van jezelf.

Maar zoals veel dingen in het leven, heeft alles zijn tijd. Yoga is langzaam onder mijn huid gekropen en is daarbij een deel van mijn leven geworden, zoals ademen dat is. Heel natuurlijk, alsof het er altijd al was. En het er altijd zal zijn.

Namaste,

Jozefien

yogatime-logo

Leave a Reply