Patience please, I’m creating a (handstand) dream.

By 31 januari 2017Geen categorie

 

“Patience please, I’m creating a dream” zingt Xavier Rudd in zijn prachtige liedje. En dat is wat ik deze ochtend weeral besefte tijdens mijn eigen practice.

Ik ben niet de lenigste, niet de sterkste, niet de beste. Nee, dat ben ik niet en dat heeft lang geduurd voor ik dat kon loslaten. Zoals jullie al dan niet weten, is mijn competitieve geest altijd gevoed geweest door mijn verleden als pro skiester. Maar yoga heeft me rust gebracht. Yoga heeft me geleerd om geduldig(er) te zijn. Om te oefenen en niet meteen resultaat te willen zien. Om het ego even opzij te zetten en volledig te luisteren naar mijn lichaam, naar mijn ademhaling.

Patience please, I’m creating a handstand dream. En weer, en weer, en weer. Met vallen en opstaan. Maar steeds met opstaan. Met volharden. Maar ook met verzachten en loslaten op het einde in child pose bijvoorbeeld. We weten meestal al wel hoe we moeten volharden. Niet dat het ons steeds lukt, maar we weten wel hoe. Streng zijn voor onszelf. Van alles moeten. Moeten presteren. Moeten de beste zijn. Dat lukt ons prima, dat verlangen naar volharding. Maar verzachten, hoe doen we dat? Verzachten en lief zijn voor onszelf? En geduld hebben? Geduldig zijn met Onszelf? Met ons lichaam, maar ook met onze geest? Geef het tijd. Geef jezelf de tijd. En geef het universum de tijd.

Want zoals Xavier Rudd het zo mooi kan verwoorden:

“Patience please, I’m creating a dream”

Namaste

Jozefien

Leave a Reply